Her yıl Mayıs ayının ilk Pazar gününden başlayarak üç hafta devam ederek hıdırellez kutlanır. Bir çok satıcı ve işportacının doldurduğu bu alana halk gelerek türlü çerez ve yiyecekler alır. Daha sonra da karşı tepelere çıkarak kestaneliklerin koyu gölgesinde piknik yapar. Hıdırelleze özel toplanan kestaneler çıkarılır ve satılır. Evde yapılan ahlat, armut ve elma turşusu hıdırellezin vazgeçilmez tatlarındandır.  
Hıdırellez bir yerde evlenecek delikanlıların gelecekteki eşlerini görüp beğendikleri seçtikleri bir yer olarak da bilinir. Doğanın köpük köpük yeşile boğulduğu mayıs ayında gönüllere ilk sevgi tohumları burada atılır.

Hıdırellez, bir çok ailenin kurulmasında ilk adımı oluşturmuş bu yüzden de kutsal, hayırlı bir zaman olarak nitelendirilmiştir. Zaten gerçek içeriğinde de Hızır ve İlyas peygamberlerin buluşarak baharı, bereketi müjdelemesi değil midir?

Simav’ ın köylerinde de hıdırellez büyük bir coşkuyla kutlanır. Köyler Mayıs ayının günlerini adeta paylaşmışlardır. Her gün bir başka köyün hıdrellezine koşulur. Köylüler için bir bayram günüdür hıdrellez. Genç kız ve erkekler en güzel giysilerini o gün giyerek kırlara meralara dağılırlar. Yenilir, içilir, oynanır, eğlenilir. Dağının güzelliği ile insanın güzelliği birbirine kaynaşır aynı duygularda özdeşleşir. Köy delikanlıları güreş tutuşur, yarışlar güç gösterileri yapılır. Koyun ağasının koyduğu kuzu, dana, buzağı, koyun, keçi kazananlarca paylaşılır ama al yanaklı bir köy güzelinin gülüşü, etek savuruşu, saç tarayışı ödüllerin en güzelidir. Allah’ a şükredilir, verdiği bunca nimete karşılık eller göğe açılır.

Ayrıca Hıdrellez ayında her yıl İlçemiz Belediyesinin önderliğinde İlçe halkının maddi ve manevi katkılarıyla “Büyük Hayır ve Toplu Sünnet Merasimi” yapılır. Bu hayırda İlçemiz kasaba ve köylerindeki fakir insanların çocukları sünnet ettirilir. Onlara çeşitli hediyeler verilir. Binlerce insana yemek yedirilir, çevre hatmi ve dualar yapılır.

Simav’ da dini bayramlar coşkuyla kutlanır. Arife günü, son hazırlıklar yapılır, mezarlıklar ziyaret edilir, gerekli temizliklerden sonra bayram günü giyilecek elbiseler ütülenir, ayakkabılar boyanır.

Arife gününün en önemli olayı ise “Lüplüp” dağıtmaktır. Her aile şeker, çikolata, bisküvi, çerez ve benzeri yiyecekleri önceden hazırlar ikindi ezanı okuduktan sonra mahallenin çocukları kollarına özel lüplüp sepetlerini takarak “Lüplüp” diye bağırırlar. Artık kapı kapı dolaşarak lüplüp toplanır.

Lüplüp dağıtmak, her ev için büyük bir zevk ve mutluluktur. Böylece çocukların bayram sevincine ortak olunur.

Bayramdan önce her aile, Simav’ ın ünlü cevizli çöreği yapar. Mahalle fırınlarında pişirilen cevizli çöreğini ve baklavayı bayram sofrasında görmemek olanaksızdır. Bayram sabahı erken kalkılır. Erkekler bayram namazına, kadınlarda bayram sofrasının hazırlığına başlarlar. Bayram namazından çıktıktan sonra da evdekilerle aile içinde bayramlaşılır.

Kurban bayramı ise, kurban kesilir ve kurbanın etinden, ciğerinden sabah kahvaltısı hazırlanır yemekten sonra, küçükler büyükleri ziyaret eder ve bayramını kutlarlar. Yolda, çarşıda, işyerinde her yerde bayramlaşmak mümkündür. Tanısın tanımasın her gören birbirinin bayramını kutlar.

 Yaşlılar, yoksullar, hastalar, kimsesizler ziyaret edilir ve çeşitli bayram hediyeleri götürülür. Hatta gibilerin bir takım ihtiyaçları bayram öncesinden sağlanır. Büyük bir dayanışma ve yardımlaşma görülür.

Ramazan bayramının ilk üç günü ramazan davulcusu kapı kapı dolaşarak bahşiş toplar. O ünlü cevizli çöreklerin  bir tanesi de ramazan davulcusuna ayrılır. Ayrıca para ve çeşitli giyim eşyaları bahşiş olarak verilir.

Simav’ da yüzyıllardır değişmeyen geleneklerin çoğu evlenme ile ilgili olanlardır. Görücülük, söz kesme, nişan, nişan duası, kına, düğün ardı sıra, tıraş düğünü, kız hamamı gibi evlenmeyle ilgili gelenekler, bozulmadan günümüze değin süre gelmiştir.

 Simav’ da erkekler küçük yaşta evlendirilmez onun askerden dönmesi, okulunu bitirmesi ya da bir iş güç sahibi olması beklenir. Zaten önünde işi gücü olmayana kız verilmez. Ancak oğlunu iş sahibi yapan anne ve babalar göğüslerini ger gere kız istemeye giderler. Kızlar içinde kural aynıdır, okulunu bitirmesi eli tutar olması beklenir.

Eskiden evlenecek delikanlı babasının ayakkabısını kapı eşiğine çakar ya da ayakkabısına lokum koyarmış, böylece evlenmek istediğini belli eder, evliliğe hazırlanmış. Günümüzde ise, evlenme isteği daha çok anne ve babadan gelmektedir. Oğullarının mürüvvetlerini bir ana önce görmek arzusuyla yanan anne ve babalar, oğullarına uygun bir gelin adayı ararlar. Bu konuda eş – dost ve akrabalarda görevlendirilir. Onlarında önerileri ile birkaç gelin adayı saptanır. Bu arada gerekli araştırma da yapılarak bu gelin adaylarının her türlü özellikleri öğrenilir. Evlenecek oğlana, yani damat adayına bayram, düğün, hıdrellez gibi topluca bulunulan törenlerde kızlar gösterilir. Simav’ da kızla oğlanın anlaşarak, ailelerinden habersiz evlenmeleri biraz zordur. Kızla oğlan anlaşmış bile olsalar, ailelerinin rıza göstermesi gerekir. Kız kaçırmak yada kızın oğlana kaçması çok ayıplanana hiç de hoş karşılanmayan bir olaydı.